طبقات تودرتو

به‌جای چیدن واحدهای یکسان روی هم، واحدها در ارتفاع در هم قفل می‌شوند: بخشی از یک واحد روی بخشی از واحد دیگر می‌نشیند، سقف‌ها بلند و کوتاه می‌شوند، و نیم‌طبقه و دوبلکس جای طبقهٔ تخت را می‌گیرد. حاصلش تنوع فضایی است و بهایش پیچیدگی سازه، تأسیسات و ضوابط.

روی نقشه

بازترسیم شماتیک از روی شیت، تقریبی؛ ترازها فرضی‌اند.

بازترسیم شماتیک از روی شیت، تقریبی.

بازترسیم شماتیک از روی شیت، تقریبی؛ ترازها فرضی‌اند.

در این خانه

معمار همین را وجه «خاص» طرح ۱۳۹۹ می‌داند: بهره‌گیری از بُعد ارتفاعی در ترکیب واحدها، حذف چیدمان طبقاتی، و درهم‌تنیدگی‌ای که در آن «خرده‌فضاها» شکل گرفتند — طبقهٔ اولی ۵٫۵۲ متری با نیم‌طبقه در ۶٫۰۸+، و طبقات ۳٫۳۰ متری روی آن.

در ۱۴۰۳ همان روح در قالب ضوابط بازخوانی شد: با حداکثر حدود ۱۳۰ متر مسکونی در هر طبقه، رسیدن به واحدهای بزرگ فقط با بُعد سوم ممکن بود؛ نتیجه چهار واحد که سه‌تایشان دوبلکس‌اند و طبقهٔ دومی که به باکس پله نیاز ندارد.

صاحب زمین در پرسش‌وپاسخ آذر ۱۴۰۳ نوشت که ایدهٔ طبقات تودرتو به‌طور کامل اجرا شده و جالب است، اما این سؤال را پیش می‌کشد که حد و حدود استفاده از آن چقدر باید باشد و برای رسیدن به چه هدفی: به نظر او هدف اول ایجاد واحد بزرگ‌تر و هدف دوم استفادهٔ مؤثر از خرده‌فضاهای باقی‌مانده مثل واحد دانشجویی است، و استفاده از ایده صرفاً به خاطر ایده بودنش منطقی نیست. باز مانده: تا کجا، برای که، و با چه هزینه‌ای در سازه و اجرا.