پرسش باز
ترکیب واحدها
دانشجو یا مهمان، پدر و مادر بازنشسته، خانواده‌ای بزرگ، سرایدار — روی ۲۰۰ متر و چهار یا پنج طبقه.
شاخص پنجم چیدمان خانوادگی را می‌گوید: سه اتاق در واحد اصلی، دو خواب برای پدر و مادر بازنشسته، دو خواب برای هر یک از دو خانوار دیگر؛ شاخص ششم واحد سرایدار را اضافه می‌کند. با ۶۰ درصد سطح اشغال و باکس پله‌ای که ۲۲ متر از هر طبقه می‌خورد، در هر طبقه حداکثر حدود ۱۳۰ متر مسکونی می‌ماند. پس ترکیب واحدها همان ساختمان است.
طرح ۱۳۹۹ روی شیت‌ها واحدی نام‌گذاری نکرد، اما چیدمان گفت‌وگوشده سه واحد حدود ۶۰، ۱۱۰ و ۱۹۰ متر بود به‌اضافهٔ طبقه‌ای معمولی برای پدر و مادر و واحدی در زیرزمین؛ طبقهٔ اول ۵٫۵۲ متری با نیم‌طبقه تنوع را می‌ساخت. طرح ۱۴۰۳ چهار واحد دارد که سه‌تایشان دوبلکس‌اند — ۶۲، ۱۶۵، ۷۶ و ۲۴۱ متر — با واحد یک‌خوابهٔ شمالی برای بازار و واحد دانشجویی‌ای که با پلهٔ گرد دو طبقه را می‌گیرد. صاحب زمین پرسید چیدمان تودرتو «تا کجا و برای چه هدفی» و پیشنهاد داد واحد دانشجویی کمتر از نیمی از جبههٔ شمالی را بگیرد و بدون دیوار باشد.
باید تصمیم گرفته شود: چند واحد و برای چه کسانی؛ کدام واحد زمین و حیاط را می‌گیرد؛ دوبلکس یا طبقات ساده؛ سناریوی تراکم سه یا چهار طبقه؛ و نسبت میان خواستهٔ خانواده و کشش بازار.
در ۱۴۰۵ خانواده یک جمله را روشن‌تر گفت: دوبلکس هدف نبود، وسیله بود — جایی بزرگ برای یک خانواده، با نشیمنی بزرگ و اتاق‌هایی برای مهمان و اعضای خانواده. این جمله حساب را عوض می‌کند. نشیمن بزرگ با سه چهار خواب در حدود ۱۳۰ متر یک طبقه جا می‌گیرد، اگر نشیمن حدود ۴۰ تا ۴۵ متر باشد؛ آنچه نشیمن ۱۳۹۹ را بزرگ می‌کرد ارتفاع ۵٫۵۲ متری‌اش بود، نه ۳۲ متر مساحتش. پس اگر خانوادهٔ بزرگ ۱۳۰ متر می‌خواهد، یک طبقهٔ ساده کافی است؛ اگر ۱۵۰ تا ۱۷۰ متر، همان جواب ۱۳۹۹ — طبقهٔ دوارتفاعه با نیم‌طبقه، یک‌ونیم طبقه — درست است؛ اگر ۲۰۰ متر و بیشتر، دوبلکس واقعی لازم است و هر دوبلکس ده تا دوازده متر را به پلهٔ داخلی می‌دهد. عدد هدف را خانواده باید بگوید؛ شکلش را معمار.
روی نقشه
بازترسیم شماتیک از روی شیت، تقریبی؛ ترازها فرضی‌اند.
بازترسیم شماتیک از روی شیت، تقریبی.
بازترسیم شماتیک از روی شیت، تقریبی؛ ترازها فرضی‌اند.
خواستهٔ صاحب زمین
به نظر صاحب زمین طرح خوب باید مشتری خودش را داشته باشد — نه لزوماً ۹۰ درصد بازار، ولی دست‌کم ۳۰ درصد. برای او ترکیب ۶۰ / ۱۱۰ / ۱۹۰ به‌اضافهٔ طبقهٔ پدر و مادر منطقی است؛ واحد دانشجویی باید کوچک، باز و با کمد زیاد باشد، و در خانهٔ یک‌نفره فضای باز بزرگ بهتر از اتاق‌های ۹ متری است.
موضع معمار
معمار در گزارش سوم ۱۴۰۳ نوشت تحقیق میدانی نشان داده تنوع متراژ در این منطقه مورد استقبال بازار است؛ واحد یک‌خوابهٔ ۶۲ متری را پاسخی به خواستهٔ اجاره یا فروش دانست، واحد دانشجویی را واحدی نادر و نه هدف بازار، و رسیدن به متراژ لازم را فقط با استفاده از «بُعد سوم» ممکن شمرد. از مالک خواست دربارهٔ ترکیب طبقات، اندازهٔ واحدها و اقتصاد ساختمان اظهار نظر کند.
شواهد
- طرح ۱۴۰۳: ۶۲ / ۱۶۵ / ۷۶ / ۲۴۱ مترمربع و سرایدار ۵۲؛ روی شیت ۱۴۰۳/۰۸/۱۹: ۶۲٫۳۹، ۱۳۸٫۱۶، ۱۰۴٫۹۸ و ۲۴۱٫۸۵.
- طرح ۱۴۰۳: هر طبقه حدود ۱۴۰ متر، باکس پله ۲۲ متر، حداکثر مسکونی حدود ۱۳۰ متر.
- طرح ۱۳۹۹: چیدمان گفت‌وگوشده ۶۰ / ۱۱۰ / ۱۹۰ به‌اضافهٔ طبقهٔ پدر و مادر و زیرزمین (روی شیت ننوشته).
- شاخص‌های ۵ و ۶.
- طرح ۱۴۰۳: طبقهٔ دوم بدون نیاز به باکس پله، برای هر دو سناریوی تراکم.