پرسش باز
دیدن هر دو سو در یک لحظه
کیفیتی فضایی که صاحب زمین بارها خواسته و هنوز ترسیم نشده: ایستادن در اتاق اصلی و دیدن هم‌زمان پنجرهٔ شمالی و جنوبی.
این خواسته دربارهٔ عملکرد نیست، دربارهٔ حس فضاست: وقتی کسی در نشیمن ایستاده است، هم نور کوچه در شمال را ببیند و هم حیاط و آسمان جنوب را. در زمینی به عمق ۱۹ یا ۲۰ متر که بدنهٔ ساختمان ۱۱ تا ۱۴ متر عمق دارد، این یعنی فضای اصلی باید از جبهه‌ای تا جبههٔ دیگر بدون دیوار کامل ادامه پیدا کند — یا از راه ووید و نیم‌طبقه به هر دو سو باز شود.
طبقهٔ اول طرح ۱۳۹۹ به این نزدیک‌تر بود: نشیمن و ناهارخوری و آشپزخانهٔ یکپارچه به ابعاد حدود ۷٫۰۵×۴٫۵۷ متر زیر سقفی ۵٫۵۲ متری، با نیم‌طبقه‌ای روی اتاق‌های جنوبی. در طرح ۱۴۰۳ واحدها به‌شکل دوبلکس در هم چیده شده‌اند و بیشتر واحدها هر دو جبهه را دارند، اما در هر طبقه باکس پله، سرویس‌ها و اتاق‌ها میان دو جبهه می‌نشینند؛ در طبقهٔ چهارم نشیمن ۷٫۲۵×۵٫۱۸ به شمال باز است و خواب اصلی به جنوب.
باید تصمیم گرفته شود که این کیفیت در کدام واحد و به چه قیمتی (متراژ اتاق‌ها، محرمیت، سازه) اولویت دارد، و آیا ابزار آن ووید است، اتاق سرتاسری است، یا نیم‌طبقه‌ای که از بالا هر دو سو را ببیند.
روی نقشه
بازترسیم شماتیک از روی شیت، تقریبی.
بازترسیم شماتیک از روی شیت، تقریبی؛ ترازها فرضی‌اند.
خواستهٔ صاحب زمین
صاحب زمین این را خواسته‌ای دربارهٔ کیفیت فضا می‌داند، نه عملکرد. می‌داند شخصی است و شاید برای دیگران بدیهی نباشد؛ ولی می‌خواهد دست‌کم شنیده و امتحان شود، و بعد اولویتش تعیین شود.
موضع معمار
معمار در گزارش‌های ۱۴۰۳ موضع مکتوبی دربارهٔ این کیفیت خاص نداشت.
شواهد
- طرح ۱۳۹۹، طبقهٔ اول: فضای یکپارچهٔ ۷٫۰۵×۴٫۵۷ متر، ارتفاع مفید ۵٫۵۲ متر، نیم‌طبقه در تراز ۶٫۰۸+ روی اتاق‌های جنوبی.
- عمق بدنه: ۱۱٫۴۰ متر به‌اضافهٔ کنسول ۱٫۲۰ (۱۳۹۹)؛ حدود ۱۴٫۰۱ متر (۱۴۰۳).
- طرح ۱۴۰۳، طبقهٔ چهارم (گزینه): نشیمن و ناهارخوری ۷٫۲۵×۵٫۱۸ رو به شمال، ووید کنار پله، خواب اصلی رو به جنوب.
- شاخص ۱۶: باز بودن هم‌زمان پنجره‌های شمالی و جنوبی.