پرسش باز
طبقهٔ چهارم
طبقه‌ای که ضابطه شاید اجازه بدهد و برنامهٔ خانواده نخواسته است — نگه داشتن برش ۱۳۹۹ و گذاشتن یک طبقه روی آن
در ۱۳۹۹ سه طبقهٔ مسکونی روی پارکینگ مجاز بود و طرح همان سه طبقه را گرفت. در گزارش‌های ۱۴۰۳ معمار نوشت که محله میان سه و چهار طبقه در نوسان است و طرح را طوری چید که با چهار طبقه بگذرد و با سه طبقه هم قابل مذاکره بماند. خانواده از این می‌پرسد: چرا نه برش ۱۳۹۹ — با نشیمن ۵٫۵۲ متری و نیم‌طبقه‌اش، با گودال‌باغچه و درخت — و یک طبقهٔ دیگر روی آن؟ چهار طبقه که هر کدام طرح خودش را داشته باشد، نه چهار طبقهٔ یکسان.
این ایده سه مشکل دارد که از روی همین سایت خوانده می‌شود. اول: زمین ۱۳۹۹ از دست رفت و زمین ملاصدرا ۱٫۱۴ متر عمیق‌تر و پنج سانتی‌متر باریک‌تر است؛ نقشهٔ ۱۳۹۹ را نمی‌شود نگه داشت، ایده‌اش را می‌شود. دوم: برش ۱۳۹۹ با سه طبقه به بام ۱۶٫۲۸+ می‌رسد، یعنی ارتفاع یک ساختمان چهارطبقه؛ چون یک طبقه‌اش ۵٫۵۲ متر است. یک طبقهٔ دیگر روی آن بام را به حدود ۱۹٫۹+ می‌برد، حدود چهار متر بالاتر از طرح چهارطبقهٔ ۱۴۰۳. آنچه در ۱۴۰۳ عوض شد شمار طبقات بود؛ سقف ارتفاع، و اینکه نیم‌طبقه طبقه شمرده می‌شود یا نه، هنوز پرسش است. سوم: طبقهٔ ۵٫۵۲ متری در پایین ساختمان، زیر سه طبقه به‌جای دو طبقه، همان «طبقهٔ نرم» است که مهندس سازه در شهر زلزله‌خیز اول به آن نگاه می‌کند؛ حل‌شدنی است، ولی مهندس ترجیح می‌دهد اتاق بلند بالا باشد.
حساب ساده‌تر از این‌هاست. هر طبقه در زمین ملاصدرا حدود ۱۲۵ تا ۱۳۰ متر خالص می‌دهد. با برش ۱۳۹۹، طبقهٔ اول و نیم‌طبقه‌اش حدود ۱۶۵ متر برای خانوادهٔ بزرگ، طبقهٔ دوم برای خانوار دوم و واحد دانشجویی (۷۵ + ۵۵)، طبقهٔ سوم برای پدر و مادر. برنامهٔ خانواده در سه طبقه جا می‌گیرد؛ همان‌طور که در ۱۳۹۹ جا گرفته بود. طبقهٔ چهارم مجاز است، لازم نیست. پس پرسش واقعی این نیست که طبقهٔ چهارم چه شکلی باشد؛ این است که برای چه باشد: واحدی که فروخته یا اجاره داده شود و هزینهٔ ساخت را برگرداند — رسم رایج، با یک غریبه در خانهٔ خانوادگی؛ یا دوبلکس واقعی خانوادهٔ بزرگ در طبقات سوم و چهارم و پدر و مادر در طبقهٔ اول — که همان پیشنهاد حیاط عمودی است، یعنی برش ۱۳۹۹ وارونه؛ یا اتاق مشترک و بام سبز به‌جای کندن طبقهٔ ۲− — ارزان‌تر و روشن‌تر، ولی دور از درخت و کوچه؛ یا اصلاً ساخته نشود و مجوز خرج ارتفاع شود. هر کدام از این‌ها تصمیم خانواده است، نه جزئیات طراحی. یک چیز هم در همهٔ گزینه‌ها ثابت است: با طبقهٔ اول دوارتفاعه، پدر و مادر در طبقهٔ سوم عملاً در ارتفاع طبقهٔ چهارم زندگی می‌کنند و آسانسور دیگر اختیاری نیست.
برش ۱۳۹۹ با یک طبقهٔ افزوده. ترازهای ۱۳۹۹ از روی شیت؛ طبقهٔ چهارم ایدهٔ خانواده است و ترسیم نشده.
خواستهٔ صاحب زمین
صاحب زمین برش ۱۳۹۹ را دوست دارد و می‌خواهد آن را نگه دارد و فقط یک طبقه به آن اضافه کند: چهار طبقه، هر کدام با طرحی متفاوت. دوبلکس برای او هدف نبود، وسیله بود: جایی بزرگ برای یک خانواده با نشیمنی بزرگ و اتاق‌هایی برای مهمان و اعضای خانواده. کنارش واحد دانشجویی، واحد پدر و مادر، و شاید یک واحد ساده و غیر دوبلکس — «یا باز هم دوبلکس؛ تحلیلش را خودتان بکنید».
موضع معمار
معمار در ۱۴۰۳ طرح را برای چهار طبقه چید و طبقهٔ دوم را طوری گذاشت که به باکس پله نیاز نداشته باشد تا با سه طبقه هم بگذرد. دربارهٔ افزودن طبقه به برش ۱۳۹۹ چیزی در گزارش‌ها نیست؛ این ایدهٔ ۱۴۰۵ خانواده است.
شواهد
- طرح ۱۳۹۹: ترازها ۳٫۱۲− | ۰ | ۲٫۹۶+ (۵٫۵۲ متر مفید، نیم‌طبقه در ۶٫۰۸+) | ۸٫۸۸+ | ۱۲٫۵۸+ | بام ۱۶٫۲۸+؛ سه طبقهٔ مسکونی با ارتفاع یک ساختمان چهارطبقه.
- یک طبقهٔ ۳٫۳۰ متری دیگر با سقف ۰٫۳۰: بام حدود ۱۹٫۹+، اتاقک پله (۲٫۶۵ متر مفید، مثل ۱۳۹۹) حدود ۲۲٫۵+. طرح چهارطبقهٔ ۱۴۰۳ با ترازهای فرضی به حدود ۱۵٫۸+ می‌رسد؛ پیشنهاد حیاط عمودی به ۱۸٫۹۰+.
- گزارش ۱۴۰۳: «محله میان سه و چهار طبقه در نوسان است»؛ طرح برای چهار طبقه، قابل مذاکره با سه. اینکه چهار طبقه در ۱۴۰۵ حق است یا خریدنی، از شهرداری پرسیده نشده.
- زمین ۱۳۹۹: ۱۰٫۵۵ × ۱۹٫۰۰؛ زمین ملاصدرا: ۱۰٫۵۰ × ۲۰٫۱۴. بدنهٔ ۱۳۹۹: ۱۱٫۴۰ + کنسول ۱٫۲۰؛ خوانش ۱۴۰۳: ۶۰ درصد + ۲ متر، حدود ۱۴ متر بدنه.
- متراژ: هر طبقهٔ ملاصدرا حدود ۱۴۰ متر منهای ۲۲ متر باکس پله، حدود ۱۲۵ تا ۱۳۰ متر خالص؛ طبقات ۱۳۹۹ روی زمین قدیمی حدود ۱۰۵ تا ۱۱۰ متر و نیم‌طبقه حدود ۳۵ متر.
- پارکینگ ۱۳۹۹: سه خودرو داخل و یکی در حیاط؛ پنج واحد به‌اضافهٔ سرایدار دست‌کم پنج جای پارک می‌خواهد — یعنی همکف ۱۴۰۳ (پنج جای بی‌مانع، دو تای آن در حیاط؛ سه جای دیگر با جابه‌جایی) نه همکف ۱۳۹۹.