پارکینگ

در ضوابط شهرداری‌های ایران، هر واحد مسکونی جای پارک لازم دارد و بدون تأمین آن پایان‌کار صادر نمی‌شود؛ در زمین‌های باریک، همکف عملاً به پارکینگ (پیلوت) بدل می‌شود و طراحی ورودی، حیاط و راه‌پله زیر سایهٔ چیدمان ماشین‌ها قرار می‌گیرد.

روی نقشه

بازترسیم شماتیک از روی شیت، تقریبی؛ ترازها فرضی‌اند.

بازترسیم شماتیک از روی شیت، تقریبی.

در این خانه

طرح ۱۳۹۹ سه خودرو در پیلوت و یکی در حیاط جا می‌دهد (جای حیاط شاید در ضوابط شمرده نشود)، با مشبک و دیوار سبز که پارکینگ را از حیاط جدا می‌کند. طرح ۱۴۰۳ برای چهار واحد پارکینگ رسمی تأمین می‌کند: پنج جای بی‌مانع — دو تای آن در حیاط، که شمردنشان باید تأیید شود — و سه جای دیگر که فقط با جابه‌جایی خودروهای دیگر آزاد می‌شوند، با عرض ۷٫۸۰ متر که سه خودرو کنار هم به‌اضافهٔ عبور را ممکن می‌کند؛ باکس پله و آسانسور جایی نشسته که بیشترین ظرفیت پارک را بدهد.

صاحب زمین مسیر پیاده و سواره را جدا می‌خواست، جایی برای دو سه موتور و چهار پنج دوچرخه، دسترسی به حیاط بی‌آنکه کسی از لای ماشین‌ها رد شود، و پرسید آیا پلهٔ قیچی می‌تواند عرض کمتری بگیرد. معمار نوشت این خواسته‌ها با پارک حداکثری «ماهیتاً در تضاد» است، پلهٔ قیچی «گزینهٔ ناچار» است، دو گزینهٔ چیدمان الف و ب را رسم کرد، جای دوچرخه را در بازنگری اضافه کرد و کف شیشه‌ای را بسیار پرهزینه دانست.

باز مانده: پارکینگ چقدر از خانه را باید تعیین کند.