نمای دوپوسته

نمایی با دو لایه و فاصله‌ای میان آن‌ها: پوستهٔ بیرونی (شیشه، پلی‌کربنات، مشبک فلزی یا آجری) باد و صدا و آفتاب را می‌گیرد، پوستهٔ درونی پنجره‌های واقعی خانه است، و هوای میان دو لایه به عایق‌بندی و تهویه کمک می‌کند.

روی نقشه

بازترسیم شماتیک از روی شیت، تقریبی؛ ترازها فرضی‌اند.

در این خانه

معمار در گزارش نخست ۱۴۰۳ برای زمین ملاصدرا، با بلوار پرتردد جدید و همسایه‌های کلاسیک، نمای دوپوسته را «گزینه‌ای خیلی مناسب» دانست: لایه‌ای شیشه‌ای یا ترکیبی از مصالح عایق صوتی و شفاف مثل پلی‌کربنات در بیرون که هم مانع عبور صدا شود و هم نما را یکپارچه‌تر و آرام‌تر کنار همسایه‌ها نشان دهد — یا سنگ در فرمی مدرن‌تر. در شیت گزینهٔ طبقهٔ چهارم عبارت «نمای شیشه‌ای دوپوسته» آمده و کنسول ۰٫۶۰ متری طبقهٔ اول برای ترکیب ساختمان با پوستهٔ سبز نگه داشته شده است. طرح ۱۳۹۹ نما را ترسیم نکرده بود.

صاحب زمین دربارهٔ نمای دوپوسته موضع مخالفی نداشت؛ خواسته‌اش سادگی، دوام و کم‌هزینه بودن است، و اینکه پوستهٔ دوم به مشکل پنجره و پرده واقعاً جواب بدهد نه فقط به صدا.

باز مانده: مصالح، هزینه، نگهداری، و آزمون واقعی برابر صدا و آفتاب قزوین.